Choroby
  • Indeks chorób
  • Podejście statyst.
  • Katalog firm




  •  
    Strona główna Wyślij do nas list... home_mail.jpg
    Choroba
    Cukrzyca insulinozależna typ I

    OPIS: przewlekła choroba będąca wynikiem niewydolności trzustki w zakresie wytwarzania insuliny, prowadząca do podwyższonego poziomu cukru oraz takich powikłań narządowych jak: przyśpieszona miażdżyca, uszkodzenie nerwów obwodowych, uszkodzenie nerek i uszkodzenie siatkówki; chorobę cechują:

    • niedobór insuliny oraz konieczność jej podawania,
    • skłonność do kwasic,
    • zwykle nagły początek,
    • stopień odżywienia - prawidłowy lub niedobór masy ciała,
    • chwiejny przebieg,
    • brak skuteczności leków doustnych,
    • sezonowość - szczyt zachorowań w okresie od stycznia do kwietnia.

    Uwarunkowania genetyczne: sposób ekspresji genu niejasny.

    Częstość występowania: zapadalność wynosi 15/100 000 przypadków rocznie,

    Wiek: początek choroby występuje na ogół między 8 a 12 rokiem życia - ze szczytem zachorowań w okresie dojrzewania; początek choroby jest mniej więcej o 1,5 roku wcześniejszy u dziewcząt niż u chłopców; gwałtowny spadek zapadalności obserwuje się po zakończeniu okresu dojrzewania.

    Płeć: u mężczyzn i u kobiet jednakowo często.

    OBJAWY: 

    • wielomocz i pragnienie,
    • wzmożony apetyt (należący do objawów klasycznych, nie występujący jednak często),
    • zwykle brak apetytu,
    • zmniejszenie ciężaru ciała (zwykle od 10-30% aż do całkowitego zaniku tkanki tłuszczowej w chwili rozpoznania),
    • zwiększona męczliwość,
    • zmniejszenie dynamizmu działania i senność,
    • kurcze mięśniowe,
    • drażliwość i labilność emocjonalna,
    • zaburzenia widzenia, np. niewyraźne widzenie,
    • zmiana wydajności szkolnej lub zawodowej,
    • bóle głowy,
    • napady niepokoju,
    • bóle w klatce piersiowej i niekiedy trudności w oddychaniu,
    • dolegliwości dyspeptyczne i bóle brzucha,
    • nudności,
    • biegunka lub zaparcie.

    PRZYCZYNY/ETIOLOGIA: 

    • dziedziczony defekt genetyczny przyczynia się do zaburzenia immunologicznej równowagi, czego skutkiem jest szczególne ryzyko,
    • uszkodzenia komórek beta (wysp trzustki) w przebiegu procesów zapalnych; mechanizm uszkodzenia jest autoimmunologiczny,
    • czynniki środowiskowe:
      • wirusy (takie jak wirus świnki, Coxsackie, wirus cytomegalii, zapalenia wątroby),
      • czynniki dietetyczne (karmienie piersią może w pewnym stopniu chronić przed chorobą, dieta bogata w przetwory mleczne wiąże się natomiast ze zwiększonym ryzykiem zachorowania),
      • trucizny środowiskowe,
      • napięcia emocjonalne i nasilony wysiłek fizyczny.

    CZYNNIKI RYZYKA: ryzyko większe, gdy cukrzyca insulinozależna lub insulinoniezależna występuje u krewnych pierwszego stopnia.

    ROZPOZNANIE: 

    • wydalanie w niewielkim stopniu glukozy z moczem,
    • nietolerancja glukozy,
    • cukrzyca typu II (insulinoniezależna) - niewielki odsetek dzieci może zachorować na cukrzycę typu II powstającą w młodości,
    • cukrzyca dziecięca.

    BADANIA LABORATORYJNE: 

    • stężenie glukozy w surowicy,
    • stężenie elektrolitów,
    • pH krwi żylnej,
    • stężenie glukozy i ketonów w moczu i w osoczu,
    • morfologia krwi (możliwy wzrost leukocytozy),
    • stężenie hemoglobiny glikozylowanej (HbAic),
    • stężenie peptydu C insuliny,
    • przeciwciała przeciwwyspowe,
    • stężenie T4 i przeciwciał przeciwtarczycowych.

    BADANIA POMOCNICZE: 

    • próba doustnego obciążenia glukozą (w razie wątpliwego rozpoznania oznaczać jednocześnie - jeśli to możliwe - stężenie insuliny),
    • test dożylnego obciążenia glukozą (w celu możliwie wczesnego wykrycia subklinicznej postaci cukrzycy),
    • rozważenie wskazań do oznaczenia HLA.

    TRYB LECZENIA: 

    • postępowanie początkowe: zaleca się raczej opiekę szpitalną, a nie prowadzenie ambulatoryjne (najlepiej na oddziałach diabetologicznych, gdzie możliwe jest kompleksowe leczenie pacjenta),
    • w przypadku cukrzycowej kwasicy ketonowej: początkowo dożylne wlewy płynu i insuliny do osiągnięcia stabilizacji, a potem wyrównanie gospodarki elektrolitowej i kwasowo-zasadowej, wyrównanie glikemii, zapobieganie hipoglikemii i hipokaliemii oraz zmniejszenie ryzyka obrzęku mózgu,
    • dalsza opieka zdrowotna może być prowadzona przez członków rodziny w warunkach domowych; należy zachęcić dziecko do jak największej samodzielności.

    LECZENIE OGÓLNE: 

    • ogólny nadzór nad metabolizmem węglowodanów u najmłodszych dzieci:
      • normoglikemia (stosownie do wieku) - stała ścisła kontrola i dążenie do osiągnięcia glikemii w zakresie 80-150 mg% (4,4-8,3 mmol/l) mogą być ryzykowne (niebezpieczeństwo powtarzających się hipoglikemii),
      • utrzymanie stężenia glikozylowej hemoglobiny (HbAic) na poziomie zbliżonym do wartości prawidłowych (jak u osób zdrowych);
    • ogólny dobry stan zdrowia:
      • bez objawów klinicznych,
      • zdrowy wygląd chorego,
      • utrzymanie prawidłowego profilu lipidowego;
    • prawidłowy wzrost i rozwój:
      • uzyskanie optymalnego wzrostu zależnego od uwarunkowań genetycznych,
      • prawidłowo przebiegające i następujące we właściwym czasie pokwitanie,
      • prawidłowy rozwój psychospołeczny (normalne uczęszczanie do szkoły lub pracy oraz wykonywanie obowiązków szkolnych czy zawodowych, normalne planowanie przyszłości i kariery);
    • zapobieganie ostrym powikłaniom:
      • stanom hipoglikemii,
      • kwasicy ketonowej;
    • zapobieganie późnym powikłaniom lub opóźnienie ich wystąpienia.

    AKTYWNOŚĆ ŻYCIOWA: 

    • wszelka zwykła aktywność łącznie z pełnym udziałem w zajęciach sportowych,
    • zaleca się raczej regularny aerobik, a nie okresowe ćwiczenia.

    DIETA: oparta na wymiennikach węglowodanowych, dobrana odpowiednio do wieku (węglowodany 50%, białko - 20%, tłuszcze - 30%).

    LEKI Z WYBORU: insulina.

    MONITOROWANIE PACJENTA: 

    • początkowo częste kontrole ambulatoryjne aż do ustabilizowania się stanu chorego; następnie co 2-3 miesiące; kontrola wzrostu, masy ciała i dojrzewania płciowego,
    • codzienne pomiary stężenia glukozy we krwi za pomocą glukometru w warunkach domowych -dostosowanie/uzupełnienie dawki insuliny,
    • okresowe oznaczanie stężenia hemoglobiny glikozylowanej (średnio co 3 miesiące) w celu oceny ogólnego wyrównania cukrzycy,
    • raz w roku oznaczenie stężenia lipidów w surowicy krwi i funkcji tarczycy,
    • regularna kontrola i uaktualnienie leczenia dietetycznego; dostosowanie zapotrzebowania kalorycznego do większego zapotrzebowania w określonym wieku, do zwiększonej aktywności fizycznej, przyspieszenia wzrostu w okresie dojrzewania, zmian masy ciała.

    POWIKŁANIA: 

    • uszkodzenie drobnych naczyń tętniczych dających zmiany w nerkach, siatkówce oka,
    • podwyższony poziom lipidów
    • uszkodzenie drobnych naczyń tętniczych (choroba wieńcowa, miażdżyca naczyń mózgowych),
    • choroby stóp,
    • spadki poziomu cukru we krwi,
    • cukrzycowa kwasica ketonowa,
    • nadmierny przyrost masy ciała,
    • problemy psychologiczne spowodowane przewlekłą chorobą.

    PRZEBIEG CHOROBY I ROKOWANIE: 

    • początkowa remisja lub okres "miesiąca miodowego" ze zmniejszonym zapotrzebowaniem na insulinę i łatwiejszym prowadzeniem choroby trwa zwykle 3-6 miesięcy, rzadko dłużej niż rok,
    • progresja do pełnoobjawowej cukrzycy z nieoznaczalnym stężeniem endogennej insuliny jest zwykle stopniowa, jednak silniejsze emocje lub poważniejsza choroba mogą spowodować bardziej gwałtowne ujawnienie się IDDM;
    • rokowanie co do wyleczenia:
      • wydłużenie i poprawa jakości życia pod warunkiem uważnego monitorowania stężenia glukozy we krwi oraz zastosowania ulepszonych algorytmów i sposobów podawania insuliny,
      • do chwili obecnej cukrzyca wiąże się ze skróceniem oczekiwanej długości życia, jednak w czasie ostatnich 20 lat obserwuje się znaczną poprawę w tym względzie,
      • należy być optymistycznie nastawionym wobec czynionych postępów w poznawaniu cukrzycy, gdyż pozwalają one zapobiegać lub minimalizować powikłania.



    W naszym serwisie wykorzystujemy pliki cookies w celach reklamowych, statystycznych i do personalizacji stron. Możesz wyłączyć używanie plików cookies w przeglądarce internetowej jednak może to uniemożliwić poprawne działanie witryny.

    Niniejszy serwis nie ma charakteru konsultacyjnego. Nie zastępuje porady lekarskiej. Autorzy, konsultanci i wydawcy serwisu nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za błędy czy konsekwencje wynikające z zastosowania informacji dostępnych w tym serwisie.
    Copyright © 2000-2017 by DOBIS, Opracowanie i utrzymywanie DOBIS